چه حس خوبی دارم. من عاشق شبم. سکوتش. تنهاییش. تاریکیش. اونجایی که آروم دراز میکشی، چشماتو میبندی و روزت رو مرور میکنی. بعد کم کم غرق میشی تو دنیای خیالت. فرو میری وسط این تاریکیِ خوشایند. غم و اندوه رو فراموش میکنی. هرچی بوده، واسه روز بوده. الان وقت آرامشه. وقت آسمونه. وقت ستاره اس. وقت خالی بودن از هرچیزیه. خدایا شکرت واسه شبهای آروم. کمک کن فردا آدمِ بهتری باشم.