تنهایی خوبه. به شرطی که با خودت رفیق باشی. عاشق خودت باشی و خودت رو بپرستی. به این باور برسی که نیازی به تایید کسی نداری. نیازی به تعریف و تمجید کسی هم نداری‌. بتونی با خودت تا ته دنیا بری و خوشحال باشی. اون آدم تنهایی که خودش رو بدبخت میدونه، اون وارد رابطه هم بشه باز بدبخته. چون همه آدما حتی بعد از ازدواج هم تنهایی رو حس میکنن. باید بلد باشی دوستش بداری. بااااید بلد باشی از پس خودت تو روزای تاریک و تنها بربیای.

یار داشتن هم خوبه. به شرطی که با کسی باشی که دقیقا همون آدمیه که میخوای. همون جایی میره که توام میخوای تو زندگیت بری. چشم انداز هردوتون تو زندگی یکی باشه. هرکدوم برا خودتون جدا فکر نکنید. مثلا یکی نگاهش به زندگی عرفانی باشه، اون یکی پوچ گرا! یکی میخواد به کمال برسه یکی فقط درگیر ظواهر! خط فکری جفتتون یکی باشه. هدفتون در نهایت یکی باشه، هرچند که هرکدوم راه خودشو بره.