روی تخت که دراز میکشم، سمت راست روی دیوار، صورت زیبای آدری هپبورن دیده میشه. خیلی جالبه که این همه سال از مرگش میگذره و منی که بعد از مرگش به دنیا اومدم، اینجوری شیفته و طرفدارشم. با خودم فکر کردم اگه انقدر خوشگل نبود شاید هیچوقت دیده نمیشد. بعد فکر کردم اگه روح قشنگی نداشت زود فراموش میشد. مثل خیلی های دیگه که اومدن و رفتن و الان هیچ نامی ازشون نمونده. نمیدونم. گاهی ازین فکرا میکنم. مثلا اینکه نمیدونم لباس ها به آدم ها زیبایی میدن یا آدم ها به لباس ها؟ بعضی آدم ها وقتی یه لباسی رو میپوشن، انگار به اون لباس ارزش میدن. قشنگی میدن. تازه تو تنِ اونا عاشق اون لباس میشیم. برعکسشم هست. بعضیا واقعا وقتی لباس خوب میپوشن تازه میفهمیم اونام قشنگ بودن، فقط لباساشون بد بوده. پس کدومش درسته؟ آدما لباسارو قشنگ میکنن یا لباسا آدمارو؟ من که گیجم.